Te laat begonnen, op tijd

Ik schrijf dit terwijl de game al bijna af is. Beetje gek. Meestal begin je aan een devlog op dag één, niet vlak voor release. Het zit me al langer dwars dat ik er nooit aan begonnen ben, en op een gegeven moment moet je dan maar ergens beginnen, ook als het laat is.

Er volgen na de release nog vijf episodes, dus reden genoeg om er vanaf nu wel bij te zijn. Maar ik wil deze eerste devlog ook gebruiken om uit te leggen hoe ik werk, en hoe ik tot hier ben gekomen. Niet omdat mijn aanpak de juiste is. Wel omdat de game zelf die aanpak draagt, en die context helpt misschien om beter te begrijpen wat je straks gaat spelen.

Hoe ik werk

Ik doe niet zomaar wat. Dat is misschien het belangrijkste om vooraf te zeggen. Solo werken kan er van buitenaf uitzien als improviseren, en dat is het soms ook, maar de basis is iteratie. Veel iteratie.

Episode 1 heb ik tig keer herschreven. Niet één keer flink onder handen genomen, maar tig keer. Andere stemmen voor de personages. Telkens dezelfde vragen: zijn dit wel de juiste personages? Klopt deze toon? Ik bedacht het opnieuw, gooide weg, begon weer. Tot het goed voelde. Niet perfect, wel goed genoeg om op door te bouwen.

En toen kwam episode 3, en begon het weer. Maar anders deze keer. Geen grote heroverwegingen meer over wie iemand is of hoe het verhaal beweegt, wel de kleine dingen. Een woord dat net niet klopt. Een zin die te veel uitlegt. Een stilte die ergens hoort waar ik eerst tekst had gezet. Dat klinkt klein, maar woorden doen er toe. Zeker in een verhaal dat het van toon en terughoudendheid moet hebben.

Ik test ook alles. Niet als formaliteit, wel omdat een verhaal pas werkt als het bij iemand binnenkomt zoals het bedoeld is. Dus ik speel het zelf, laat het rusten, speel het opnieuw. Soms voel ik direct dat een scène nog niet klopt, ook al kan ik niet uitleggen waarom. Dan gaat hij terug onder het mes. Soms voelt iets meteen goed, en dan dwing ik mezelf er nog een nacht over te slapen, omdat eerste tevredenheid ook gewoon luiheid kan zijn.

Dat kost tijd. Vaak meer dan ik vooraf had ingeschat. Maar ik weiger iets uit te brengen dat nog niet af is.

Alleen, maar met hulp

Ik doe dit alleen. Geen team, geen studio met kantoor, geen externe funding. Wel met de hulp van AI. Daar wil ik open over zijn, want ik denk dat veel makers er net omheen draaien.

Voordat het zover was, heb ik jaren niet geschreven. Een tiental jaren, misschien langer. Ooit was ik begonnen aan science fiction. De worldbuilding had ik al lang af, een eerste inleiding stond er ook. Toen liep ik vast. Ik had voor mezelf niet het juiste gereedschap om door te pakken, om het universum dat al in mijn hoofd bestond ook echt op papier te krijgen. En toen gebeurde het leven. Werk, gezin, alles wat een dag opvult. Het schrijven verdween. De verhalen in mijn hoofd niet. Die bleven.

Tot ik op een dag het idee opvatte een verhaal voor mijn kinderen op te schrijven. Met AI. Op mijn werk gebruikte ik het al als hulp bij teksten, maar daar bleef het bij. Pas toen ik het inzette voor iets persoonlijks drong het door dat het zoveel meer kan. Niet schrijven vóór mij, wel schrijven mét mij. De afstand tussen idee en uitvoering werd ineens overbrugbaar.

Dat is wat AI voor mij doet. Het helpt mijn verhalen te unlocken. Verhalen die jaren in mijn hoofd rondspookten zonder uitweg. Het is geen slop. Ik gebruik AI niet om generiek vulwerk te produceren of om mijn naam onder iets te zetten dat ik niet zelf heb gemaakt. De keuzes zijn van mij. De stem is van mij. Het verhaal is van mij. AI is het gereedschap. Ik ben de schrijver.

De tijd die ik bespaar met code en techniek, stop ik in schrijfwerk. Daar zit de winst. In de episodes moet je voelen dat elke scène echt gewogen is.

Wat hierna komt

De game gaat dus bijna live. Daarna volgen nog vijf episodes. Ik ga proberen vanaf nu vaker een devlog te schrijven. Niet als marketingmoment, wel omdat het me dwingt mijn eigen proces helder te krijgen. En misschien helpt het iemand anders die in zijn eentje aan iets groots werkt en zich afvraagt of het kan.

Het kan. Het duurt alleen langer dan je denkt. En je moet bereid zijn iets pas los te laten als het klopt.