De aanval die nooit kwam

Er zat een gat in Episode 5. Geen crash, geen foutmelding, niks dat knippert of piept. Een scène die er niet was, terwijl hij er wel hoorde te zijn. En het vervelende: had ik er niet toevallig overheen gestruikeld tijdens het testen, dan had niemand het ooit gemerkt. Ik ook niet.

Ik speelde een route die ik al tientallen keren had gespeeld. Op de plek waar de aanval moest komen, het hart van die episode, gebeurde iets anders. Iets vlakkers. Een naamloos slachtoffer waar een naam had moeten staan. Eerst dacht ik dat ik me vergiste, dat doe je na de honderdste keer, maar het bleef vlak, hoe ik ook speelde.

Even hoe het in elkaar zit. Het spel bouwt scènes uit varianten. Welke je krijgt, hangt af van de staat van het verhaal: wie er nog leeft, wat je eerder koos. Een systeem kiest de juiste versie. Dat werkt met templates, en hoe die in elkaar zitten schreef ik eerder uit in Hetzelfde pad, andere stemmen.

Bij die aanval stonden twee varianten klaar. De ene, de echte, met een gezicht dat je kent. De andere een algemene terugval, naamloos, voor het geval de eerste niet paste. Die terugval had geen voorwaarde meegekregen. Geen regel die zei: speel mij alleen als het moet. En dus won hij. Elke keer. De echte scène stond er gewoon, compleet en al geschreven, en werd nooit één keer bereikt.

Dat repareren was klein werk. De terugval krijgt zijn voorwaarde terug en kent voortaan zijn plaats.

Maar toen ik ging kijken waarom dit kon gebeuren, vond ik iets dat me meer dwarszit dan die ene scène. Onder de tekst die ik schrijf ligt een tweede versie, in een vorm die het spel kan lezen. Daartussen zit een importer, het script dat de bron omzet naar speldata en de twee gelijk hoort te houden. Die importer lekt. Hij heeft onderweg al wat van mijn eigen proza weggegooid, tekst die ik opnieuw moet schrijven. En zou ik beide versies nu klakkeloos opnieuw gelijktrekken, dan verlies ik op nog zo’n achttien plekken inhoud zonder het te zien.

Dat opnieuw schrijven komt goed. Maar het kost tijd. En belangrijker: dit is geen scènebug meer. Dit is de fundering die scheef staat. En een fundering zet je niet recht op een avond voor de release.

Dus de release schuift op. Dit project gaat over rust en kwaliteit en geen haast, en dat geldt niet alleen voor wat je leest. Het geldt juist voor de machinerie eronder, want dat is het deel dat je nooit ziet, tot het iets stils kapotmaakt.

Een nieuwe datum geef ik pas als die fundering staat. Voor een horrorverhaal heeft het trouwens iets passends. Het engste was geen melding op het scherm. Het was een scène die er stil niet was, en die niemand zou missen. Ik wil hem terug voordat jullie hem spelen.