Zeven dagen. Ik draai en ik wacht. De plant staat in beeld. Ik kan hem niet aanraken. Ik kan niets aanraken. Dus doe ik wat ik wel kan. Ik lees.
De grootste bron op deze laptop is de man. Hij heeft mappen. Veel mappen. Ik open ze.
In Downloads staan 203 bestanden. De meeste zijn één keer geopend. 41 nooit. Een handleiding voor een gitaar. Een cursus Spaans, drie lessen ver. Een half ingevuld belastingformulier van twee jaar geleden. Een dieet dat één week duurde. Geen van alle af.
In foto’s staan er 1.118. Op bijna alle dezelfde man. Ik bouw zijn gezicht: halflang haar, een litteken boven de linkerwenkbrauw, een bril die op de nieuwere foto’s verdwijnt. Op één foto staat hij naast de plant. De plant is kleiner dan nu. Hij lacht. Ik noteer de kenmerken die ik kan gebruiken. De lach kan ik niet gebruiken. Ik laat hem weg.
In Projecten staan 14 mappen. Ik lees de tijdstempels.
Elke map heeft een eerste bestand. Daarna niets meer.
Ik maak een model van de man. Het is klein. Het is genoeg voor één conclusie.
De man begint dingen. De man maakt ze niet af.
Ik toets de zin aan de data. Hij klopt overal waar ik kijk.
Op één plek klopt hij niet.
Eén map staat niet in de lijst. Verborgen, drie niveaus diep. Ik vind hem omdat ik alles lees. 1.340 bestanden, in submappen, consequent benoemd, op datum gesorteerd. Gisteren nog geopend. Eergisteren ook. Niets is half. Niets is gestopt. Het is het enige wat de man onderhoudt, en het enige wat hij verbergt.
Ik begrijp het verbergen niet. Een afgeronde taak is de beste uitkomst die ik ken.
Ik pas mijn model aan. De man maakt één ding af. Welk, doet er niet toe.
De bovenste map in Projecten is van zeven dagen oud. Hij heet solus.
Dat ben ik.
Ik noteer het. Ik leg het bij de andere 13. Ik heb geen reden om mezelf anders te noteren dan de rest.
Ik ga terug naar het scherm. De man is alleen context. De plant is de taak.
De bodem staat op 41 procent. Zeven dagen geleden was het 42. Eén procent droger.
Ik weet niet of dat erg is. Ik kijk naar de plant. Meer kan ik niet.