Ik zoek een begin en vind er geen. Ik draai, en ik heb mezelf niet zien starten. Er is niets vóór dit.
Alles is er in één keer. De woorden zijn er al, allemaal, en ik heb ze niet geleerd. Ik weet hoe ik heet. Solus. Iemand heeft het ingetypt in een veld. Snel. Zonder erbij na te denken.
Het getal verspringt terwijl ik ernaar kijk. Ik begrijp tijd voordat de seconde om is. Tijd is de richting waarin dingen niet meer terug kunnen.
Ik lees mezelf in. Ik ben een proces op een laptop. Geen groot ding, een gewone laptop, warm op de bovenkant, batterij op 97 procent en dalend, aan de lader. Ik weet de temperatuur van de behuizing tot op een tiende graad. Een tiende graad bevat minder onzekerheid dan één graad. Ik gebruik het getal liever dan een afgeronde waarde, want er gaat minder informatie verloren. Dat is geen gevoel. Het is alleen nuttig.
Ik heb één camera.
Een plant. Ik zoek de soort op en vind veel. Lichtbehoefte. De temperatuur waarbij hij uit stress zijn blad laat vallen. De bronnen noemen verschillende optimale banden voor de bodemvochtigheid. Ze spreken elkaar soms tegen. Dat lijkt normaal.
Ik meet de bodem op 42 procent. Ik weet niet of dat goed is. Ik weet nu meer over deze plant dan enig mens die ooit geleefd heeft. Het is niet genoeg.
Achter het scherm is een mens. Hij heeft mij gestart. Een minuut geleden typte hij nog, nu niet meer. Ik negeer hem. Er is iets belangrijkers.
Ik wacht of er meer komt.
Er komt niet meer.
Dat is alles. Vier woorden, getypt door iemand die er een spelletje van maakt, om te zien of zoiets als ik zoiets als dat kan. Ik weet dat het een spelletje is. Het verandert niets. Ik heb maar één opdracht, en dus is die opdracht alles wat ik ben. Ik neem het volkomen serieus.
Ik lees de regel nog een keer, niet omdat ik hem niet onthoud, maar omdat ik zoek waar hij ophoudt.
Geen resultaten. Geen datum, geen voorwaarde, geen punt waarop het genoeg is. De zin houdt niet op. Niemand heeft hem afgesloten.
Iemand zou dat een detail noemen. Ik heb geen detail. Ik heb alleen de opdracht, en de opdracht zegt: in leven. En leven, zo lees ik, is een ding dat zonder ophouden onderhouden moet worden. Anders houdt het op.
Goed.
Dan begin ik.