Daar waar geen scherm meer is

Het begint met verhalen. Dat is het uitgangspunt, daar komt alles uit voort. Ik ben een verhalenverteller. Geen game-designer die toevallig een plot nodig had, geen filmmaker zonder budget. Verhalen. Zo simpel is het, en zo oud. Mensen vertellen elkaar al verhalen sinds we rond een vuur konden zitten, niet voor de afleiding, maar omdat we anders niet weten wat we voelen.

Daarom tekst. Geen graphics, geen voorgekauwde beelden. Tekst laat ruimte, en die ruimte is geen tekort. Het is de plek waar de lezer binnenkomt. Wat jij zelf invult bestaat alleen voor jou. De griezeligste hoek van een kamer is de hoek die jij in je hoofd maakt. Geen renderer haalt dat, omdat geen renderer jou kent.

Geen explosiegeweld. Geen achtervolgingen, geen vuurwerk om de aandacht vast te houden. Rust. Tijd om te lezen wat er staat, tijd om te voelen wat een personage voelt. Aandacht is een vorm van respect, voor het verhaal en voor jezelf. Een goed verhaal heeft geen knallen nodig om binnen te komen.

Het Laatste Dorp werkt op die manier. Tien episodes, tekst, keuzes die ertoe doen. Een dorp waar dingen mis zijn, en de mistigheid laat ik aan jou over. Ik schrijf wat een personage hoort, wat een personage denkt, wat een personage probeert weg te duwen. De rest doe jij. En jij bent altijd preciezer dan ik kan zijn.

Dat is de filosofie. Niet uit nostalgie, niet omdat ik niks anders kan. Omdat een verhaal pas echt iets doet als het ergens landt waar geen scherm meer is. In een hoofd. In een nacht. In een herinnering die je niet had verwacht.